سارا زنگ زد و گفت:

- دیشب خواب دیدم یه درخت روی کتف چپم سبز شده!

گفتم:

- واووو چقدر سورئال!

- سورئال چیه؟بیدار که شدم کتفم درد داشت.اونم چه دردی!

- واقعا درد داشتی؟

- اره.ولی دلیلش خواب نبود.به دلیل فسردگیه.از نشانه های افسردگی تو خانواده ما،درد_کتف_چپه!

بدون هیچ چانه زنی و جنگ و جدالی،پیشنهاد باریک برای رفتن به کوچه و پیدا کردن پیشی ها جهت بازی و سرگرمی را پذیرفتم.مخصوصا که برای اولین بار در بازی های من و باریک، نقش و و وظیفه ام روشن و شفاف تعریف و

باریک بجای اینکه روی مبل بنشیند،روی پشتی مبل نشسته بود و کارتون نگاه می کرد.اما،ناگهان از روی مبل افتاد زمین و بجای گریه و زاری و یا هر کار دیگری رویش را کرد به من و با عصبانیت گفت:

- دیدی؟یه پلنگ از رو مبلت افتاد!

و بعدش هم غر زد و گفت:

- از بس مبل ها رو بد کنار هم گذاشته ای!

انگار که سگ واقعی بود.یک سگ واقعی و زنده که روی یک میز دراز کشیده بود.اما،آن سگ،نه واقعی بود و نه زنده.کیک تولد یک موجود برتر بود.به همین خاطر وقتی آن موجود برتر، سر_ آن سگی که در واقع کیک بود را از ب

به مورچه سپرده ایم،دهنش قرص باشد و کادوی تولدی که برای باریک سفارش داده ایم را لو ندهد.به همین خاطر مورچه، فاصله یک متری با باریک را حفظ می کند تا مورد سوال و جواب قرار نگیرد.باریک هم کوتاه نمی آید،هر

مورچه ها خودشان را انداخته بودند توی بطری الکل.من که رسیدم چند ساعتی از تورنمنت_ شنا در میخانهء مورچه های این خانه می گذشت.به نظرم کافی بود.زمان کافی برای تفریح داشتند و بهتر بود از استخر بیرون بیایند

به سارا زنگ زدم و هنوز سلام و احوالپرسی مان تمام نشده بود که پرسیدم:

- سارا چی داری می خوری؟

- زهر مار! پریشب هم اینقدر حساسیت نشون دادی که آخرش نتونستم بادوم زمینی هام رو بخورم!

- تقصیر خودت بود.من که گفتم؛ من، قطع می کنم تو بادوم زمینیت رو بخور!

لحن سارا ملایم شد و گفت:

- واااای نه!هنوز کارت به جایی نرسیده که بادوم زمینی رو به تو ترجیح بدهم.حالا شاید در آینده....

من این ویروس کرونا را جدی نمی گرفتم،تا اینکه رقص گروهی پزشکان و پرستاران را در بیمارستان هایی دیدم که انتظار می رود آنجا از بیماران در حال مرگ مراقبت شود.اینکه در یک اتاق ایزوله در حال خفه شدن باشم در

فردی اخلاقی است که هم آزار نمی رساند و هم خیری که می تواند را می رساند و از نیکی دریغ نمی کند.

از کتاب: دیگر دوستی موثر

نویسنده: پیتر سینگر

خانوادگی روی اعصاب مورچه رفته بودیم.وقتی که داشت از تلویزیون درس فارسیش در مورد توس و آرامگاه فردوسی بزرگ را یاد می گرفت.مورچه اصلا دلش نمی خواست خاله ها و دایی ها و مادربزرگش هم شانه به شانه اش در ک